Home » Intervistë » Letra e një ushtari të huaj

Letra e një ushtari të huaj

ADIL OLLURIADIL OLLURI - libri

Nga: ADIL OLLURI

E dashura grua

Së pari, të lutem më fal për padijen dhe mungesën e mirësjelljes që atë ditë nuk të pyeta si quhesh, prandaj në këtë letër nuk mund të ju drejtohem me emër e mbiemër. Edhe pse nuk e di se si të thërrasin, asnjëherë nuk kam mundur ta harroj fytyrën tënde të zbehur e të pluhurosur, me siguri duke ikur apo duke u fshehur në ndonjë skutë mali. Nuk mund t’i harroj ata sy bojëqielli, që derdhnin rrëke lotësh sa herë më shikonin mua, saqë më dukej se ata zvogëloheshin ose humbnin fare sa herë që ndesheshin me të mitë. Ta them të drejtën, prej asaj dite, nuk kam parë më asi sysh që jepnin vetëm pikëllim, sado që kam qenë i pranishëm edhe në shumë vuajtje e ankthe femrash të tjera. Por, jo, megjithatë në sytë e tyre kishte një lloj drite, ndërsa në sytë e tu, e dashura e panjohur, nuk mund ta vëreje as më të voglin shkëlqim që mund ta kenë sytë femërorë. Më dukej se ata u errësuan dhe nuk panë më tjetër botë përtej katër mureve dhe u bënë gati ta shihnin përdhunimin, e më pastaj ndoshta edhe vdekjen, që e prisnin nga çasti në çast, si diçka thuajse të natyrshme në ato orë.

E prisnin atë gjë, së cilës nuk mund t’i ikësh kur je përballë një mashkulli të armatosur e të uniformuar, i cili e flet gjuhën serbe, së cilës, ti e dashura e panjohur, nuk ia dije asnjë fjalë. Nuk mund ta harroj bardhësinë e ndotur të flokut tënd, të palarë e të bërë dyllë nga njolla balte, që kishin zhytur ballin dhe faqen tënde të majtë. Dhe mbi të gjitha, nuk mund ta harroj frikën tënde ndaj meje, të dridhurat e tua sa herë që sillesha nëpër atë dhomë të ngushtë, që kishte vetëm një dritare të vogël, përmes së cilës mezi depërtonte ndonjë rreze drite e atij dielli jo edhe aq të ngrohtë të atij fillim maji.

Po, po, ashtu është! Shumë mirë më kujtohen ato ditë. Ishte fillim maji, kur diell kishte, por nxehtë nuk ishte, kur herë pas here binte shi, por nuk mund të ankoheshe se bënte ftohtë. Ishte mesi i pranverës, kur në vend të luleve mbinin rrënoja shtëpish, kur në vend se ta ndienim aromën e vesës së mëngjesit, shpirtrat tanë ishin mpirë me aromën e gjakut dhe të shpirtrave të vdekur e të pavarrosur me ditë të tëra.

Ishin ditë behari dhe ne e kishim gjelbëruar natyrën me tymin dhe flakën e armëve tona. Pra, e nderuara e panjohur, ishin të çmendura ato ditë, ishte e marrosur ajo orë, kur jo fati, por ushtarët që unë i kisha nën udhëheqje të sollën në dhomën time.

Nuk mund ta imagjinoj se çfarë ke pasur në mendje, çfarë ke ëndërruar në orët e para të asaj dite, para se të të sillnin te unë. Ndoshta ke dashur që së bashku me të dashurin a burrin tënd të ikësh nga ajo llahtari, ku vdekja nga plumbi i pushkës, shpërthimet e granatave dhe thikat e ushtarëve të mi, ishin bërë një përditshmëri më se e zakonshme, ku ta vrisje një burrë a ta përdhunoje një grua që fliste gjuhën e urryer, ishte një akt normal e gjakftohtë, po aq sa mund të ketë qenë pirja e një çaji a një kafeje mëngjesi.

Ndoshta ke qenë beqare dhe ke dashur që së bashku me prindërit, vëllezërit apo motrat e tua të shpëtosh nga ai vend, që atëbotë ishte bërë më i tmerrshëm sesa ferri, me të cilin na frikësonte kleriku ynë mjekërgjatë, i cili e mallkonte atë që nuk dihej se në ç’vend ndodhej, por e bekonte këtë që mund ta shihte me sytë e tij. Ndoshta ke menduar diçka më të bukur, që më këndshëm do të tingëllonte në veshin e njeriut. Ku ta di unë!?

Ndërsa, unë në ato orë të asaj paradite, kam pasur vetëm një mendim që më sillej me orë të tëra nëpër kokë. E kam përfytyruar veten duke u shëtitur bulevardeve të qytetit tim me të dashurën time, Milenën, me të cilën u patëm njohur qysh para një viti, dhe atë mu në ditën kur ajo e kishte dhënë provimin e fundit. Gjatë atij agu, m’u fanit buzëqeshja e saj, që më mungonte aq shumë në ato ditë të liga. Më mungonin fjalët e saj, plot jetë e ëmbëlsi, që nuk i dëgjova më asnjëherë.

Sa shumë e urreja atë ditë, në ato orë mëngjesi, e panjohura ime e nderuar, sa ia mora inat vetes dhe uniformës që bartja, sepse në vend që në ato çaste të isha me të duke e festuar njëvjetorin e lidhjes sonë, duhej të vrapoja me automatik në krah nëpër fshatra e rrugica të ngushta të vendit tënd.

Me Milenën u ndamë menjëherë pas përfundimit të luftës, më saktësisht një muaj ditë pas daljes sime nga spitali, ku qëndrova me javë të tëra për shkak të një operimi të gjatë e të pasuksesshëm, si rezultat i të cilit m’u desh ta amputoja këmbën e majtë. Në fillim u ndjeva i dëshpëruar, por sot e kuptoj plotësisht të dashurën time të atëhershme. Me siguri nuk ka dashur të jetë më bashkë me një ish-luftëtar të dështuar, i cili, përpos që humbi këmbën, i shkaktoi humbje edhe shtetit tonë hyjnor, të cilit, padëshirueshëm, iu amputua një pjesë.

Ah, e panjohura ime, sa ndihem keq që nuk kam mundur të ta shpjegoj në ato çaste se përse ajo ditë ishte aq me rëndësi për mua. Assesi nuk mund ta sqaroja, se as unë, për dallim prej ushtarëve të mi, nuk e dija asnjë fjalë të gjuhës tënde, e ti vetëm qaje, duke mos nxjerrë tingull tjetër nga goja. Unë herë rrija ulur mbi një tavolinë karshi derës, e herë sillesha rreth e rreth asaj dhome të ngushtë, muret e së cilës ishin aq të zhytura e aq shumë jepnin erë myku, thuajse ishte një kthinë skëterre e neveritshme.

Lemerisë së asaj dhome i shtohej vaji yt tmerrësisht shpirtprekës, sa herë që të shikoja drejt në sy ose sa herë që të afrohesha jo më shumë se gjysmë metër pranë.

Sa më shumë që të sodisja dhe sa më shumë që të afrohesha, në sytë e mi ngjaje me të dashurën time beogradase. Sekondë pas sekonde e minutë pas minute, flokët, fytyra, balli e sytë tuaj ma kujtonin Milenën time, dhe kjo ngjashmëri rritej në sytë e mi nga çasti në çast. Nuk e di a kam pasur vetëm përfytyrime imagjinate në atë moment apo ka qenë rastësi fati që në njëvjetorin e lidhjes me të dashurën time të më shfaqej dytësorja e saj, dhe atë në çfarë rrethane se… Si robëreshë lufte, të cilën do të duhej ta shkërdheja si të gjithë të tjerat, dhe atë në një dhomë të mykur, që nuk e përdornim për asgjë tjetër. Si një robëreshë e tillë, ishte pothuajse e obligueshme ta bëja një gjë të tillë, por ja që nuk mund ta bëja. Sa herë që provoja të t’i prekja flokët, përpos lotit tënd që ma ligështonte shpirtin, më shpërfaqej para sysh edhe fytyra buzagaz e Milenës, ashtu e bukur dhe e brishtë siç ishte, duke më pritur skaj bulevardit me çantën e saj të kaltër dhe librat e shumtë në të.

Për këtë dhe vetëm për këtë nuk mund të të prekja dhe kur ta shtrëngova dorën, ti e lëshove një zë tmerrësisht të përvajshëm, që më theri thellësisht në zemër. Nuk pata më kurajë të të mbaja aty dhe të nxora nga ajo dhomë e mjerë. Të gjithë ushtarët e mi më shikuan me habi dhe hamendësoheshin se ku po të dërgoja, ndërsa ti qaje e vetëm qaje, e unë nuk e thosha asnjë fjalë. Mbase ishe e sigurt se po shkoje pakthyeshëm drejt vdekjes. Ndoshta, më parë do të dëshiroje të vdisje sesa ta përjetoje atë që e prisje.

Ushtarët, të cilët do të isha në gjendje t’i vrisja që të gjithë, po ta merrja vesh që të kanë prekur me dorë, nuk më pyetën a nuk guxuan të më pyesnin asgjë dhe duke të tërhequr për dore, mora rrugën drejt fshatit tënd dhe të dërgova rrëzë një bregoreje, ku prerazi ndahej vija mes tanëve dhe ushtarëve tuaj, mes të cilëve ndonjëri mund të ketë qenë edhe vëllai yt. Poshtë kësaj bregoreje ishte një përroskë e vogël, prapa së cilës, përmes dylbive, pashë ca shtëpiza najloni. Dhe, sapo i pashë këto pamje, hoqa dylbitë nga sytë dhe ta lëshova dorën. Të dhashë shenjë që të ikësh, por ti nuk besoje, frikësoheshe, më shikoje si e mpirë dhe me dyshim. Ndoshta edhe ke menduar që do të të vrisja pas shpine apo se ky ishte vetëm një mashtrim i imi.

Duke të shikuar se si ikje fluturimthi nga unë dhe duke e vrarë mendjen se përse nuk mund ta tregoja arsyen pse nuk të dhunova, sikurse femrat e tjera, ose së paku si nuk ta mësova emrin, papritmas më goditën dy plumba, njëri mbi gju dhe tjetri nën brinjë, të cilët më rrëzuan përdhe dhe më lanë për të vdekur në atë breg të blertë, ku bari i njomë u skuq me gjakun tim.

E nderuara ime e panjohur, ndoshta ty nuk do të të bëjë aspak përshtypje fakti që unë po të shkruaj dhe kjo letër e një ushtari të huaj nuk do të bie asnjëherë në dorë.

Ndoshta edhe je vrarë në atë kohë tmerri, kur vdekja na ndiqte pas ngado që shkonim. Atëherë i iknim vdekjes, ndërsa tash nuk do të ik më…

 

(“Letra e një ushtari të huaj” është pjesë e librit tim me tregime “Shumë rrugë dhe një rënie”, të botuar në vitin 2013. )

Leave a Reply

You must be Logged in to post comment.

© 2017 KosovaLindore · RSS · Designed by Kosovalindore · Powered by KosovaLindore