Home » Opinione » REZISTENCA NACIONALISTE KUNDRUALL TRADHËTIVE KOMUNISTE

REZISTENCA NACIONALISTE KUNDRUALL TRADHËTIVE KOMUNISTE

Eugen ShehuNga Eugen Shehu

April 30,  2014 |

 

REZISTENCA NACIONALISTE KUNDRUALL TRADHËTIVE KOMUNISTE

 

 

 

Historia nuk na ka përkëdhelur neve,  shqiptarët. Përkundër kësaj, në mjaft raste, fati ynë më tepër se me syrin e nënës na ka vështruar me atë të njerkës. Por gjithsesi nëpërmjet dallgëve të vuajtjeve që rezonojnë me aspiratën tonë për liri, ka shkëlqyer kurdoherë dëshira për demokraci të vërtetë, për dinjitet kombëtar,  për krenarinë e racës më të drejtë e popullit ndër ma të lashtët e Ballkanit.

Nëse Lidhja Shqiptare e Prizrenit, udhëhoqi me autoritetin e mendimit dhe veprimit, popullin tonë në udhëkryqin e madh të coptimit të perandorisë Osmane, kjo ishte përveç të tjerave edhe refleksioni i asaj ndjenje të rrënjosur tek shqiptarët për lirinë e vërtetë. Dimensionet e kësaj lirie janë shprehur edhe pse në mungesë të shtetit ligjor kanë ditur të realizojnë deri në përkryerje mbijetesën.

Koha që rrodhi më pas tregoi se liria jonë aq shumë e kërkuar mbeti vetëm një aspiratë, duke lërë shkak për trazira më të egra ballkanike, duke e bërë Shqipërinë të lakmuar jo vetëm gjeografikisht por më tepër politikisht për të ashtuquajtur kombe të favorizuara.

              LIDHJA GJENETIKE E SHPIRTËRORE E NACIONALISTËVE

Kësisoj, duke parë e ndjerë për së afërmi rrezikun fashist nga njëra anë dhe atë komunist nga ana tjetër, rishfaqet shpirti liridashës e demokratik i shqiptarëve. Mendoj se këtë shpirt dhe aspiratë të popullit e përfaqsoi në fillim të viteve dyzet grupimi i forcave nacionaliste të Ballit Kombëtar, e ideuar dhe udhëhequr nga mendimtari i shquar Mit’hat Frashëri.

Kjo Organizatë do të mblidhte rreth vetes intelektualë të penës dhe trima të pushkës të cilët veç të tjerave do të luftonin për Shqipërinë Etnike, për ata që përpara se të na i ndryshonte Evropa na i kishte caktuar vetë Zoti.

Edhe pse i krijuar dhe me aktivitet luftarak në Shqipëri, grupimi i forcave demokratike nacionaliste të Ballit Kombëtar do të sugjerohej dita-ditës madje deri në thellësitë e Maqedonisë  Shqiptare. Hapësirat e kësaj toke shqiptare u konturuan të pastra në dëshirën e tyre për prosperitet duke parathënë në këtë mënyrë edhe lidhjen gjenetike dhe shpirtërore të shqiptarëve nga të dy anët e kufirit që ndante padrejtësisht jetë njerëzish të një gjaku. Në vitet 41-42 ngrihen grupet e para me prirje nacionaliste në qytetet e Gostivarit, Tetovës, Shkupit, Kërçovës, Strugës, Prespës, Manastirit  si dhe të Kumanovës.  Të pranuara krejtësisht në popullin e përgjakur të këtyre trojeve, këto grupime shpejt formuan çetat e tyre ku pushka do të shkrepte e frymëzuar vetëm prej patriotizmit.

Në kuintesencë, çetat balliste të kësaj periudhe do të ishin zëdhënëset e para për demaskimin e asaj tragjedie që përgadisnin fashistët dhe komunistët në kurriz të popullit tonë. Luftimet e shumta që këto çeta, . rradhët e të cilava mbushesin çdo ditë me luftëtarë të rinj)kryen ndaj invazioneve maqedono-malazeze dhe maqedono-serbe, treguan jo vetëm shpirtin e papërkulur deri në vetmohim të shqiptarëve, por edhe tendencën e tyre të shpërdorur për Atdheun Etnik

Është pikërisht kjo një nga arsyet që në horizontet e Luftës së Dytë Botërore u ravijëzua flirti komunist  midis Hoxhës, Titos dhe Stalinit. Shqiptarët e ndershëm duke menduar më të rrezikshëm fashizmin e ardhur nga Italia, Gjermania e Bullgaria, arritën deri aty sa të bien në betejë, duke mërmëritur në çastet e mbrame nën emrin e Baba Stalinit . Ata e harruan historinë e afërt të Carëve dhe ëndrrën e tyre të ortodoksizmit për daljen në Adriatik.

Ky flirt që simbolizoi në vetvete tiraninë më të egër të luftës së Dytë Botërore, përveç të tjerave do të nëpërkëmbte dinjitetin tonë. Lufta civile tashmë kishte marrë flake kur pushtimi fashist Italian kishte përfunduar, ajo tashmë po zavendësohej nga intrigat serbo-sllave komuniste përmes gulsheve të gjakut shqiptar për të rivendosur gjeografinë londineze. Komunistët shqiptarë të etshëm për pushtet e pranuan kët lojë të fëlliqur tradhëtie antishqiptare.

 

 

DIBRA E STRUGA NËN GJEOGRAFINË E TRADHËTISË KOMUNISTE SHQIPTARE

 

Në hartën topografike të krimeve komuniste  të divizioni të pestë tretë dhe brigadave të dyte dhe katërt,  kriminelët si Mehmet Shehu e Shqfqet Peçi përveç trojeve verilindore,  Kosovës e deri në thellësitë e luginës së Preshevës do të vendosnin së pari edhe krahinën e Dibrës, Strugës e Resnjës,  për t’i lënë duar të lira Haxhi Lleshit e Qemal Agollit që në “besë” mos të rrezistonin nacionalistët ndaj brigadave të tyre,  të cilat për të kaluar në ato zona flamurin kuq zi me shqiponjën dykrenare dhe me yllin pesëcepësh, do ta fshihnin sa për të depërtuar.

Mbase për nacionalistët shqiptarë të atyre zonave do të ishte I pa pranueshëm e aq më tepër jo ato brigade sllavomaqedonase-shqiptare. Por “besa” e tyre shpejt u shëndrua në tradhëti. Kjo u kuptua nga Murat Llabunishti e Faik Dobovjani,  udhëheqës të Ballit Kombëtar.

Nga Kalishte e Lladorishte e gjithë fshatrat e Strugës deri në Dibër, rezistenca nacionaliste provonte forcën e shpirtit atdhetar e patriotik duke mos njohur pushtues e sundimtar sllavishtfolës mbi vatrat dhe familjet e tyre arbërore.  Por krimet dhe masakrtat komuniste shqiptaro-sllavomaqedonase s’kishin të ndalur,

Rrethimi I gjithanshëm dhe përforcimet e brigadave serbosllave bënë të veten.  Drini tashmë kullonte lotët e pabesisë vëllazërore të ardhura nga shteti amë,  ndërsa fushat e kodrat vaditeshin me gjakun e nacionalistëve të ndershëm shqiptare.  Pas kësaj gjeografia e tradhëtisë tashmë do merrte rrugë drejt trojeve atnike tjera të Shqipërisë Lindore apo Maqedonisë Shqiptare.

 

 

           

NËPËRKËMBJA E NDJENJËS KOMBËTARE DHE BETEJA E KËRCOVËS

 

Historia për atë periudhë të dhëmbshme për popullin tonë sjell  çaste trishtuese që s’ka „pluhur“ që i mbulon. Si rast tipik i kësaj nëpërkëmbje të ndjenjës kombëtare ishin betejat e zhvilluara për marrjen e Kërçovës.  Dihet pse u sulmua Kërçova nga brigadat partizane malazeze,  serbo-maqedone dhe bullgare . Historia e këtij qyteti kreshnik kish treguar se nacionalizmi aty nuk vdiste kurrë përpos se rritej çdo ditë.

Jo vetëm çetat nacionaliste, por edhe mbarë populli i Kërçovës, tregoi në betejat e gusht-shtatorit 1944. veç tjerave) se mbi gjithçka ishin idealet e mëdha të lirisë. Sulmi përfundimtar për marrjen e Kërçovës u realizua më 8. nëntor. 1944. Edhe në këtë sulm, forcat sllavo komuniste u zbrapsën, duke lënë me qindra të vrarë. Sidoqoftë, komunistët luajtën dhe kartën e tradhëtisë duke rithënë edhe një herë se për hir të internacionalizmit proletar prosllav duhej vënë thika në fyt nacionalizmit shqiptar. Kësisoj, çetat partizane të Dibrës, të udhëhequra nga Haxhi Lleshi, i dhanë besën kërçovarëve se lufta do të mbaronte sa të hynin në qytet pa forcat partizane sllave, mirëpo ende pa kaluar besëdhënja as 24 orë nga hyrja e „partizanëve“ shqiptarë, qyteti u gdhi në një terror të paparë. Qyteti u plaçkit, shtëpitë u  dogjën, qindra nacionalistë u pushkatuan e u masakruan si „tradhëtarë“…. .

Në panteonin e madh të lavdisë nacionale do të shkruhen kurdoherë me gërma gjaku emrat e të rënëve për kauzën e madhe si ;

Mefail Mehmeti. (mefaili i Vogël), Mefail Shehu. (Mefaili i Madh), Begzat Aliu, Azem Lani, Atem Ismaili, Rushit Sadiku, Muhedin Zajazi, Qerim Qerimi, Azem Kasa, Medi Qerimi, Mehmet Grashica , Rexho Mefaili, Hysen Selimi, Daut Selimi, Sadik Qerimi, Nazim Ramadani, Mehmet Ollomani, Halim Sali Rexha,  Ibrahim Ali Deda, Latif Jagodini, Ismail e Dervish Ibrahimi, Ajdin Hajroja, Habib Kaleshi,  Shefki Jagodini ,  Nuredin Elezi, Sulejman Bajrami,  e trimëresha  nacionaliste vajza Zelije Bajrami e qindra patriotë të tjerë.

                    

                               METAFORAT E PËRGJAKURA DHE MASAKRA E PRESPËS

Është po vjeshta e vitit 1944 kur pas letrës së dytë që titoja i dërgonte hoxhës, duke i kërkuar ndihmë internacionaliste që ndryshe përkthehej luftë vëllavrasëse në trojet shqiptare. Pas largimit të gjermanëve në drejt jugut shqiptar, Hoxha urdhëroi brigadat e III-të dhe të V-të sulmuese, të inkuadruara në Korparmatën e Parë, që të vëheshin nën komandën jugosllave për të luftuar ndaj armiqve dhe „bashkëpuntorëve“ të tyre shqiptarë si në Kosovë ashtu dhe në trojet tjera shqiptare. Kuptohet që termi bashkëpuntor kish të bënte me nacionalistët trima, atdhetar e të ndershëm shqiptarë që për kauzë kishin vënë jetët e tyre.

E nëse inkursioni i këtyre brigadave do të niste nga Dibra, shumë shpejt trojet tona në Maqedoninë Shqiptare do të ndjenin jo pa dhimbje shkëlqimin e rremë të yllit të kuq komunist. Nëse shqiponja e lirë në qeleshet e nacionalistëve u shpërfill dhe përgojua për vite e decenie me radhë, asesi ajo nuk humbi metaforën e saj të lirisë. Edhe pse u përgjakën, këto metafora mbijetuan duke kujtuar shqiptarëve se për ideologji të huaja  nuk ja vlente të vrisnin njëri-tjetrin.

Edhe Prespa dhe Manastiri do të luftonin kundra Yjeve bollshevike. Madje do të luftonin kundra „vëllezërve“ që vinin nga larg në emër të internacionalizmit. Fshatrat e Kranjës,  Arvatit,  Nakalecit,  Gërces dhe rrethina të tjera u bënë simbole të vetmohimit për Shqipërinë Etnike dhe të lirë. Në kujtesën e kombit tonë, do të mbetet e pashlyer masakrimi i një çete të tërë. në „besë“) të Ballit Kombëtar afër përroit të Shtërbovës ku gjysëm të vdekur e gjysëm të plagosur u varrosën për së gjalli në një gropë si ; Riza Mehmeti, Ejup Mehmeti, Memish Neziri, , Myslim Shabani, Nazmi Myftari, Dalip Hasani, Camil Rexhepi, Eshtref Limani, Sabri Lika, Shaban Zeneli, Tasim Rexhepi, Shaban Demiri, Eshref Nexhipi, Feti Rustemi, Abdyl Rexhepi, Veiz Lika e dhjetra nacionalistë të tjerë.

Po ashtu është I dhëmbshun të kujtosh britmat e dhimshme të tërë një fshati rrethi i Manastirit që quhet Ostorec, ku gjithë familjet fshatare i mbyllën në shtëpija dhe i djegën për së gjalli, krimi i tyre se ishin nacionalistë dhe e doshin Atdheun dhe Lirinë. Kjo masakër ishte vazhdim i tragjedisë po e njejtë të fshatit. Buzëmadhes në Kukës, ku Mehmet Shehu groposi po ashtu dhjetra nacionalistë, që ndërkohë do të përbënte vetëm një nga aktet e tragjedisë mbi gjysëm shekullore, që u luajt në shpinën e shqiptarëve të këtyre trojeve.

   

     DITA E BAJRAMIT TË MADH DHE BETEJA E KUMANOVËS DHE PRESHEVËS

 

Tradhëtitë e komunistëve të pabesë i ndiqte nacionalistët shqiptarë kudo, pushkatime, masakrime ishin në rend dite nga arradhat partizane. Kjo gjendje ngriti dhe Kuvendin e Qëndrorit të Ushtrisë Ballit Kombëtar në Malin Shar, mbi Tetovë, aty u mblodhën Xhem Gostivari,  Mefailat e Kërçovës,  Arif Dragomasi i Tetovës, Syllë Hotlla,  Mulla Idrizi i Gjilanit,  Hafëz Xhemil Efendiu i Tetovës,  Kadri Saliu,  prefekt i Gostivarit, e Xhevdet Kallajxhiu e ushtarak tjerë,

Kuvendi diskutoi planet për realizimin e veprimtarive ushtarake në pa mundësi prezence i pat dërguar, Prof. Ibrahim Kelmendi nga Presheva, i cili ishte antar i Qëndrorit të Ballit për Kosovë. Në befasi u dha lajmi i pregaditjes së një ofensive për „çlirimin“e Kumanovës,  Preshevës. Ndërgjegjja patriotike ndërpreu kuvendin dhe secili iu nis në territorin e vet. Kështu që vetëm një ditë më vonë komunistët do të dëshmojnë se ishin dhe mbetën pa Fe. Dy brigada partizane. njëra serbo-malazeze dhe tjetra me çetnikë serb e mercenarë shqiptarë) iu vërsulën popullatës preshevare në orët e herëta të mëngjesit në Ditën e Bajramit të Madh,  teksa popullata i kryente ritet fetare në xhami. Fare pak çaste u deshën dhe legjendari Sylë Hotlla vikati: “Pushkët o, burra se po hyn shkjau në votër!, kurse në Viti e Budrikë të Gjilanit ishin forcat nacionaliste të Mulla Idrizit i cili prite në lajm kështu dhe thirrja e shenjtë e Mulla Idrizit: “Allahu Ekber, për Komb e Vatan“, ishte thirrje vetëtime,  bëri që armët t’i rrëmbejnë burrat e fëmijt duke nisur kësisoj një betejë të paparë në mbrojtje të Preshevës,  tek hekurrudha, dhe pas 12, orësh luftimesh të rrepta“luftëtarët internacionalistë“ u thyen keqas dhe u larguan në panik e sipër.

Falë Sylë Hotllës e Mulla Idrizit në krye me prof. Ibrahim Kelmendin, falë vizionit të tyre trimëror dhe ushtarak, pushka e preshevasve shkrepi duke shkruar epopenë më të lavdishme të saj. Pas kësaj menjëherë brigada e Sylë Hotllës u nis në betejën e Shkupit,  s’bahku me Mefailat e Xhemë Gostivarin çliruan Shkupin dhe ngritën flamurin mu në qendër tek Ura e Gurit,

Këtu ranë dëshmorë kapedanët e çetave, Kadri Azemi, Ferit Saliu nga Dobroshti dhe Zylçe Emini nga Nerashti,  mes shumtë tjerëve që ranë në kete betejë.

Edhe në këtë rast me një flakë atdhetarie e patriotizmi të paparë të këtyre luftëtërëve të Lirisë,  shqiponja e qelesheve të nacionalistëve doli fitimtare mbi yllin sllavo-komunist. Vetë historiografia komuniste, duke dashur t’i thurrë hymne diktatorit Hoxha, sqaron mjaft saktësisht lidhjet e tij me Titon të përkrahur nga ideali internacionalist. Madje jo vetëm Hoxha por janë një aradhë e ndyrë komunistësh që nën hijen e diktatorit thuajse e mbërthyen prej fyti ndjenjën atdhetare të Shqipërisë Etnike. Ja se ç’far udhëzimesh u dërgon njeri prej tyre, partizanëve shqiptarë që do të luftonin në trojet e tyre tash nën ish -Jugosllavinë:

„Hysni Kapo, me cilësinë e antarit të Komitetit Qendror të Partisë dhe të Komisarit Politik të Korparmatës I, duke marrë parasysh se Brigada e III dhe Brigada e V-të në Kosovë do të vepronin në një gjendje tepër të ndërlikuar në pikpamje politike, e quajti të domosdoshme t’u dërgonte komisarëve të këtyre brigadave udhëzime të posaçme. Në këto udhëzime theksohej në mënyrë të veçantë qendrimi i lidhur me problemin kombëtar. Kuadrot dhe partizanët e UNCSH, të brumosur me ndjenjën e internacionalizmit proletar, duhej të tregonin kujdes shumë të madh duke luftuar çdo shfaqje nacionalizmi“.

(Historia e Luftës Antifashiste Nacionalçlirimtare të popullit shqiptar.  Vëll. IV, fq. 815).

Pra sidoqoftë komentet janë të tepërta. Më së shumti ato vetëm mund të na trishtojnë për vetëasgjësimin absurd të atdhetarizmit në kapërcyell të Luftës së Dytë Botërore.

                       

                     ZJARI I SHQIPTARIZMËS DHE BETEJA E TRESKËS

 

Tetova është një tjetër emër i cili do të kërkojë përherë të drejtën qytetare për t’u futur në historinë e luftërave për Shqipërinë Etnike, burrat nacionalistë të këtij vendi me traditë, në periudhën e luftës  së Dytë Botrore, të udhëhequr nga komandantët trima nacionalistë,  si Arif Dragomasi, Islam Drenica,  Ejup Llacën,  Hafëz Xhemil Efendiu, Demir Sejda,  Sali Halimi, Sadush Hyseini, Aqif Elmazi,  Shefqet Preshevca,  Aqif Mustafa,  Kadri Azemi, Refik Saliu, do të japin shembuj më të mirë se kjo fole patriotizmi ishte dhe ngelet e pamposhtur, si vullkan atdhetarizmi. Këta burra patriote me trimërinë e guximin e tyre jo vetëm që mbanin Tetovën e Pollogun të çliruar nga këmba e përgjakur sllavo-komuniste, por zhvillonin dhe beteja të tjera si në Karadakun e Shkupit, Vratnicë,  Ferizaj e më tej s’bashku me kryekreshnikun Xhem Gostivarin, Syl Hotllën e Mefailat e Kërçovës etj, kudo ku kërkohej pushka e tyre.

Beteja e Treskës, është një betejë krejt e dhimbshme por dhe dëshmi krenarije e trimërije, ku jetët e këtyre atdhetarëve për ta s’kishin vlerë meqë përballë kishin dy brigadat bullgaro-maqedone, luftë e ashpër, por fitorja përfundimtare ishte flaka e lirisë që dilte nga xhoksi i luftëtarëve nacionalistë. në këte betejë rranë luajt komndantë çetash të ballit si Aqif Reçani, Ejup Llaca, Arif Dragomasi dhe Islam Drenica e tj ,  luftëtarë lirije. Ideali i tyre se Partia e jonë është Shqipëria, ngriti peshë mendjet dhe zemrat e mijëra shqiptarëve në trevat e Maqedonisë Shqiptare, duke u bërë simbole të patriotizmit të ndershëm shqiptar.

 

                             KRYEKRESHNIKU NACIONALIST XHEM GOSTIVARI

Betejat e zhvilluara nga çetat  e Ballit, veç të tjerave u inicuan dhe u udhëhoqën edhe prej trimërisë dhe shpirtit atdhetar të nacionalistëve të Gostivarit të udhëhequr prej Xhem Hasës. Gostivarit). Me një nivel të lartë dijesh ushtarake, por me shpirtin dhe moralin e lartë të atdhetarizmit, Xhemë Gostivari do të takohej me Mit’hat Frashërin, do të merrte porosi prej tij e do të organizonte më tej punën në Gostivar e më gjërë. Ndër të parët ishin trimat e atdhetarët e paharuar të nacionalizmit shqiptar si ; Aqif Reçani, Izmit Raveni, Lokë Llakavica, Ilmi Tërnova, Ilmi Strajani, Merë Sërmnova, Zaim Simnica, Izet Gjenovica, Kadri Salihu, Izmit Fejzullahu, Xhevat Kallajxhiu, Shazë Sërmnova e tj. Këta atdhetarë me zemër Luani e sy shqiponje, nuk i dorëzuan fatet e popullit në duart e përgjakura komuniste, duke parandjerë rrezikun e murtajës së kuqe nuk pranuan të bënin asnjë kompromis me çfardo force ushtarake ata njihnin vetëm lirinë, atdheun , racën shqiptare, dhe flamurin lavdiplotë të Skenderbeut. Pa hyrë në detaje e sqarime për betejat e këtij Kryekreshniku të njohur në historinë shqiptare, pa bërë sqarimin e betejave të shumta, si në Dibër, Kërçovë , Debarcë, Beliçicë, Shar , Koritë, Mavrovë,  Treskë, Vratnicë, Rekë,  e shum e shum tjera, mund vetëm të them se ato i ngelin për studjim historianëve të ndershëm e atdhetarë që të miren me zbërthimin e këtij realiteti, s’ë paku le ta ndjenjë si obligim moral ndaj pasardhësve të këtyre herojnjëve dhe atdhetarëve nacionalist shqiptarë.

Por realiteti është se këto luftime treguan veç të tjerave se Shqiptarët nuk u pajtuan kurrësesi me komunizmin, këtë utopi me pamjen e parajsës dhe forcën vepruese të ferrit në tokë. Ky makth, kjo ëndër e ligë që për pesë decenje me rradhë u porpoq të na denatyronte ekzistencialisht. E pra epopeja e luftërave dhe betejave të zhvilluara nga nacionalistët e trojeve shqiptare të Maqdonisë Shqiptare mund të kumtohet si shpallje lufte ndaj dogmës së arrdhur nga karpatet Ruse. Në luftë do të flitet gjithmonë për fitimtarë e të humbur.

Në këtë luftë vëllavrasëse do të përgjakeshin shqiptarët përmes metaforave të dhimbjes, andaj Lavdi këtyre Martirëve të Kombit,  gjaku dhe vepra e tyre le të jetë udhërëfyese për brezat e ardhshëm. Le ta përfundoj dhe këte shkrim me fjalët e poetit të madh të kombit shqiptar;

Gjergj FISHTA në vargjet e Lahutës së Masisë për Dëshmorët e Kombit ku i vajton ;

 

„O,  ata t’lumët që  dhanë  jetën,

O,  Ata t’lumët që shkrinë vetën,

Për Atdhe e gjuhë  të  t’Parëvet,

Për  Shqipninë  e  Shqiptarëvet,

Ata  kurrë  mos  u-harofshin,

N’këngë e n’valle por, u-këndofshin.

 

Nacionalizmi i ndershëm shqiptar ishte dhe vazhdon të mbetet ende në shënjestër të elementit shqipfolës i xhveshur nga kauza kombëtare për bashkim e prosperim kombëtar. Por edhe Nacionalizmi Shqiptar duke ditur që të kapi kupolat e elitës intelektuale shqiptare do të forcojë pozicionin e saj nën kauzën për një komb e shtet të bashkuar shqiptar, për Shqipërinë e Shqiptarëve.

Bern-Zvicër

Leave a Reply

You must be Logged in to post comment.

© 2020 KosovaLindore · RSS · Designed by Theme Junkie · Powered by WordPress
ShqipEnglishDeutsch