Home » Lajme, Ndërkombëtare » Shirley Cloyes DioGuardit: Rruga Drejt Paqes ndodhë atëherë kur Serbia t’u japë të drejta të barabarta civile dhe njerëzore shumicës shqiptare në Luginën e Preshevës

Shirley Cloyes DioGuardit: Rruga Drejt Paqes ndodhë atëherë kur Serbia t’u japë të drejta të barabarta civile dhe njerëzore shumicës shqiptare në Luginën e Preshevës

https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=PGrAtr6PuZU

 

Me 24 Prill 2013, Nenkomiteti per Evrope, Euroazi, dhe Kercenime te Reja, i udhehequr nga Kongresisti Dana Rohrabacher, mbajti nje degjim historik ne Dhomen e Perfaqesueseve te Kongresit te SHBA-ve ne lidhje me negociatat e perkrahura nga BE ne mes te Kryeministrit te Kosoves Hashim Thaci dhe atij te Serbise Ivica Daciq qe filluan ne vitin 2011. Ky degjim-i pari i mbajtur ne Kongresin Amerika ne tete vitet e fundit-ishte rezultat i muajve te tere re lobimit nga Liga Qytetare Shqiptaro-Amerikane.

Gjeresa shumica e anetareve te komunitetit nderkombetar duartrokiten marreveshjen e inicializuar me 19 Prill nga Thaci dhe Daciq, Liga Qytetare Shqiptaro-Amerikane e kundershtoi ate. Bashkangjitur keni tekstin e deshmise se Shirley Cloyes DioGuardit, ne te cilen ajo shpjegon arsyjet se pse marreveshja eshte nje “ndreçje e shpejte” e cila nuk zgjidhe renjet e problemit ne Ballkan dhe e cila nuk paraqet nje zgjidhje reale, e cila do te nenkuptonte njohjen e sovranitetit te Kosoves nga Serbia.

 

———————————————————————–

Deklaratë e Shirley Cloyes DioGuardi

Këshiltare për Çështje të Ballkanit, Liga Qytetare Shqiptaro-Amerikane

 

Komiteti i Punëve të Jashtme të Dhomës së Përfaqësuesve

Nënkomiteti mbi Evropën, Evro-Azinë, dhe Rreziqeve të Reja

“Kosova dhe Serbia: Rruga Drejt Paqes”

24 Prill 2013

Ju faleminderit, z. Kryetar. për udhëhqjen tuaj në thirrjen e kësaj seance për të hulumtuar rrugën drejt paqes mes Serbisë dhe Kosovës. Dua të dorëzoj dëshminë time me shkrim për qëllime të dokumentimit, së bashku me artikullin e shkëlqyeshëm të Faton Bislimit të botuar kohëve të fundit në Eurasiareview, të titulluar “Politika e kompromisit po e vë në rrezik të ardhmen e Kosovës.”
Gjithashtu dua të theksoj se, ndër të gjitha organet qeveritare në Perëndim pyetjet e vështira për konfliktin në Ballkan që janë bërë përgjatë dy dekadave, janë bërë pikërisht në këtë dhomë. Nën udhëheqjen e kryetarëve të mëparshëm Ben Gilman, Henry Hyde, dhe Tom Lantos, përpjekje serioze janë bërë për të shpalosur dhe hulumtuar realitetin në terren në Evropën Jug-Qendrore gjatë okupimit te dhunshëm dhjetë-vjeçar të Kosovës nga diktatori serb Slobodan Milosevic dhe marshimit të tij gjenocidial nëpër Ballkan që përfundimisht mori 200,000 jetë dhe la katër millionë të tjerë të zhvendosur. Ishte pikërisht ky vend këtu ku u dha vota për të mbështetur sulmet ajrore të NATOS kundër Serbisë, që filluan në mars të 1999, të cilat i dhanë fund luftës në Kosovë, dhe me të edhe luftërave ballkanike të viteve të ’90-ta. Ishte ky vend ku Kryetari Henry Hyde dhe Anëtari i Lartë Tom Lantos sfiduan Departamentin e Shtetit tonë për nënte vite që ta njihte pavarësinë e Kosovës, duke çuar kështu në fund deri te njohja e Kosovës si shtet i sovran nga Presidenti George W. Bush në shkurt të 2008-ës.
Z. Kryetar, nuk ka kohë më të përshtatshme se sa tani, që prapë Kongresi amerikan – përmes Nënkomitetit tuaj mbi Evropën – të ngre pyetje për zgjidhjen e konfliktit në Ballkan, vetëm ditë pasi Baronesha Catherine Ashton, Përfaqesuesja e Lartë e Bashkimit Evropian për Politikë të Jashtme dhe Siguri, shpalli të suksesshëm rezultatin e dhjetë cikleve të bisedimeve gjatë nje viti e gjysëm në mes të Beogradit dhe Prishtinës.
Sikur rezultati të ishte me të vërtetë i suksesshëm, kjo seancë nuk do të ishte e nevojshme. Mirëpo, fatkeqësisht, për mendimin tim, marrëveshja e nënshkruar me inicialet e kryeministrit serb, Ivica Dacic, dhe të kryeministrit të Kosovës, Hashim Thaçi, është vetëm një zgjidhje e shpejtë. Kjo nuk përbën marrëveshje efektive dhe gjithëpërfshirëse e cila do të sillte stabilitet dhe paqe të qëndrueshme në rajon.
Kjo do të ndodhë vetëm atëherë kur Serbia të njohë sovranitetin e Kosovës dhe pranimin e saj në institucionet ndërkombëtare, t’u japë të drejta të barabarta civile dhe njerëzore shumicës shqiptare në Luginën e Preshevës (të të njëjtit nivel me të drejtat të cilat serbët i kanë aktualisht në Kosovë), të braktisë strukturat paralele në Kosovën veriore, dhe të fokusohet në zhvillimin ekonomik dhe politik te Serbisë. Kur kjo të ndodhë, qeveria e Kosovës do të duhet të përqëndrohet në krijimin e demokracisë së mirëfilltë dhe të sundimit të ligjit – gjë që ka dështuar ta arrijë për shkak të mungesës së sovranitetit dhe korruptimit të shumë zyrtarëve të saj qeveritarë.
Marrëveshja 15-pikëshe e 19 Prillit të 2013 nuk përbën, ashtu sikur Baronesha Catherine Ashton ka deklaruar, “një hap më afër Evropës për Serbinë e Kosovën.” Përkundrazi, kjo marrëveshje do të lejojë Serbinë që të përzihet në punët e brendshme të Kosovës. Do të lejojë Serbinë që të hyjë në bisedime për anëtarësim me Bashkimin Evropian përmes një demonstrimi të rrejshëm të “marrëdhënieve fqinjësore” me Kosovën, duke arritur në të njëjtën kohë atë që ka qenë qëllimi i saj parësor: mohimi i sovranitetit të Kosovës dhe marrja e Kosovës veriore.
Si kemi ardhur deri këtu? Për mendimin tim, është rezultat i tri praktikave të ndërlidhura që ende vazhdojnë 13 vite pas luftës – së pari, vonimi i zgjidhjes së statusit final të Kosovës (pavarësisht deklaratës së pavarësisë së saj në vitin 2008) për shkak të një qasjeje të politikës së jashtme Perëndimore të vënë në drejtimin e gabuar e cila ka si fokus të saj marrjen me të mirë të Serbisë; së dyti, administratat e njëpasnjëshme amerikane që kane marrë një pozitë dytësore në Evropë kur është fjala për politikat në Ballkan; dhe së treti, përpjekjet e Beogradit për ta destabilizuar Kosovën me qëllim që ndarja de facto e Kosovës veriore të bëhet ndarje de juro.
Në përfundim të luftës, administrata e Klintonit dhe Bashkimi Evropian kanë mundur ta njohin pavarësinë e paevitueshme të Kosovës; ta informonin Beogradin se e kishte humbur ligjitimitetin për ta qeverisur Kosovën; dhe ta vinte Serbinë në rrugë të demokratizimit. Por, siç edhe e dijmë, nuk e bënë këtë. Në vend të kësaj, Kosova u vu nën administrimin e Kombeve të Bashkuara. E për arsye se një numër i madh i shteteve anëtare në Kuvendin e Përgjithshëm të Kombeve të Bashkuara ende s’e kanë njohur sovranitetin e Kosovës (deri më tani vetëm 98 prej 192 vendeve e kanë njohur) dhe pesë anëtare të BE-se (Spanja, Qiproja, Greqia, Rumania dhe Slovakia) ende refuzojnë ta njohin atë, përparimi politik, ekonomik dhe shoqëror është bllokuar njësoj sikur në rastin e Bosnjes.
Gjatë 13 viteve të kaluara, ne kemi parë një qasje të politikës së jashtme të Departamentit Amerikan të Shtetit, të atillë që në vend se të orientohet kah parandalimi i ngjarjeve dhe të vëjë të drejtat e njeriut në qendër te realpolitikës, ka konstruktuar korniza politikash për të vonuar zgjidhjen e statusit final të Kosovës dhe pranimit të saj në BE, NATO, dhe KB si dhe në institucione të tjera ndërkombëtare dhe rajonale. Anëtaret e tjerë federalë të ish-Jugosllavisë – Sllovenia, Kroacia, Maqedonia, Bosnia-Hercegovina, Mali i Zi dhe Serbia – kurrë nuk u detyruan që ti nënshtroheshin të njëjtit trajtim.
Nuk është në të mirën e Shteteve të Bashkuara që të vazhdojnë ta distancojnë vetveten nga zgjidhja e konfliktit ballkanik duke thënë se ky është “problem i Evropës.” Sa herë që Shtetet e Bashkuara kanë marrë pozitë dytësore në Evropë, situata në rajon është përkeqësuar sepse 27 anëtarët e ndryshëm të Bashkimit Evropian nuk kanë qenë në gjendje që të pajtohen rreth një polikeje të jashtme të përbashkët pa qenë të varur nga udhëheqja politike dhe ushtarake e Amerikës. Administrata e Obamës publikisht e ka mbajtur qëndrimin se ndarja de facto e Kosovës veriore nuk duhet të bëhet ndarje de juro, mirëpo ata nuk kanë ndërmarrur asnjë veprim që ta mbështesin atë qëndrim. Për më shumë se dy dekada, Beogradi ka qenë në gjendje që të hyjë në vakuumin e krijuar nga mungesa e unitetit dhe e vendosmërisë që egziston në mes vetë shteteve anëtare të Bashkimit Evropian si dhe në mes të BE-së dhe Shteteve të Bashkuara, dhe pikërisht për arsye se parimi udhëheqës i BE-së (dhe rrjedhimisht i SHBA-ve) ka qenë marrja me të mirë e Serbisë.
Qëllimi i Beogradit ka qenë gjithmonë që të arrijë synimet e saja ekpansioniste në Kosovë “në mënyrë diplomatike” duke legalizuar ndarjen e Kosovës veriore, ashtu sikurse arriti synimet e saja ekpansioniste në Bosnje me forcë kur, në fund të luftës në Bosnje në vitin 1995, u shperblye me “Rebuplikën Serbe” të krijuar artificialisht. Qysh kur lufta në Kosovë përfundoi në qershor të 1999, Serbia ka ndjekur qëllimin e saj për një “Serbi të Madhe” duke punuar që ta destabilizojë Kosovën veriore, me popullsinë e saj me shumicë serbe, me shpresën se do ta sigurojë ndarjen e saj. Tani në shtytjen e fundit për të zgjidhur konfliktin përmes Beogradit dhe Prishtinës në mënyrë që të arrijë qëllimin e saj kryesor – që të largohet nga rajoni – Bashkimi Evropian, me mbështjetjen e qeverisë së SHBA-ve, ka shpallur një marrëveshje që fsheh shkaqet rrënjësore të konflikit dhe të të realitet në terren.
Ballkani është në rrezik përsëri sepse “marrëveshja” e tanishme nuk e zgjidh konfliktin serbo-shqiptar mbi sovranitetin e Kosovës. Marrëveshja nuk përballet me rrënjët e konfliktit ballkanik, dhe prandaj nuk krijon zgjidhje reale. Koha ka ardhur që ta pyesim qeverinë amerikane, Bashkimin Evropian dhe Serbinë se çka në të vërtetë duan. A do të perpiqet Beogradi ta mbajë Kosovën me çdo çmim, apo a do të bëhet Serbia pjesë e Evropës? “Marrëveshja” e tanishme i mundëson Beogradit që të hyjë në bisedime për anëtarësim me Bashkimin Evropian, por pa i shpërbërë strukturat paralele në Kosovën veriore, pa e njohur sovranitetin e Kosovës dhe pa njohur të drejtën e Kosovës për t’u anëtarësuar në organet rajonale dhe ndërkombëtare. A do të vendosin Shtetet e Bashkuara dhe Evropa se çka duan në të vërtetë – një Bashkim Evropian në tërësi, të pandarë, paqësor, demokratik dhe përparimtar, apo periferinë e shoqërive të dështuara e të varura nga ndihmat që e rëndojnë atë me përgjegjësi ekonomike e të zbatimit të ligjit?
Për ta parandaluar zhvillimin e një konflikti të kushtueshëm dhe me mundësi vjekjeprurëse, Perëndimit do t’i duhet që të rishikojë strategjinë diplomatike të tij. Neve na duhet një model i ri se si të merremi me politikën e jashtme në Ballkan dhe gjetiu, duke theksuar përsëri – një strategji që vë përqëndrimin mbi parandalimin e konfliktit dhe garantimin e të drejtave të njeriut dhe jo stabilitetin me çdo kusht.

———————————————————————————————————–

Statement of Shirley Cloyes DioGuardi

Balkan Affairs Adviser, the Albanian American Civic League

 

House Committee on Foreign Affairs

Subcommittee on Europe, Eurasia, and Emerging Threats

 

“Kosovo and Serbia:  The Pathway to Peace”

 

April 24, 2013

 

Thank you, Mr. Chairman, for your leadership in calling this hearing to explore a pathway to peace between Serbia and Kosova. I want to submit my written testimony for the record, along with Faton Bislimi’s excellent article recently published in Eurasiareview, entitled “The Politics of Compromise Is Compromising Kosovo’s Future.”
I want to note that it is primarily in this hearing room, among all of the governmental bodies in the West, that the hard questions about the Balkan conflict have been asked over two decades. Under former Chairmen Ben Gilman, Henry Hyde, and Tom Lantos, the serious effort was made to reveal and explore the realities on the ground in South Central Europe during Serbian dictator Slobodan Milosevic’s brutal ten-year occupation of Kosova and genocidal march across the Balkans that ultimately claimed 200,000 lives and left four million displaced. It was here that a vote was cast to support NATO airstrikes against Serbia, which ended the war in Kosova in March 1999, and with it the Balkan wars of the 1990s. And it was here that Chairman Henry and Ranking Member Tom Lantos challenged our State Department for nine years to recognize Kosova’s independence, ultimately leading to President George G. Bush’s recognition of Kosova as a sovereign state in February 2008.
Mr. Chairman, it cannot be more timely that it is once again the US Congress—
Kosovo and Serbia—Cloyes DioGuardi
through your Subcommittee on Europe—that is raising questions about the resolution of the Balkan conflict, just days after Baroness Catherine Ashton, the European Union’s High Representative for Foreign Policy, proclaimed a successful outcome to ten rounds of talks over the past year and a half between Belgrade and Prishtina. If the outcome were genuinely successful, this hearing would not be necessary. But, unfortunately, in my opinion, the initialed agreement between Serbian Prime Minister Ivica Dacic and Kosova Prime Minister Hashim Thaci is a quick fix. It does not amount to a comprehensive and effective agreement that will bring lasting peace and stability to the region.
That will only happen when Serbia recognizes Kosova’s sovereignty and its admission to international institutions, grants equal civil and human rights to the Albanian majority in the Presheva Valley (on a par with the rights that are currently enjoyed by Serbs in Kosova), relinquishes its parallel structures in northern Kosova, and focuses on the economic and political development of Serbia. Once that happens, Kosova’s government will need to focus on the establishment of genuine democracy and rule of law—something that it has failed to do due to its lack of sovereignty and the corruption of many of its government officials.
The fifteen-point agreement of April 19, 2013, does not as Catherine Ashton has declared, “amount to a step closer to Europe for both Serbia and Kosova.” On the contrary, it will allow Serbia to interfere in the internal affairs of Kosova. It will allow
Serbia to enter into membership negotiations with the European Union through a false
demonstration of “neighborly relations” with Kosova, and ultimately to achieve
Kosovo and Serbia—Cloyes DioGuardi
what has always been its primary goal: the denial of Kosova’s sovereignty and the acquisition of northern Kosova.
How have we arrived at this point? It is the result, in my opinion, of three interconnected patterns that still continue thirteen years after the war—first, delaying the resolution of Kosova’s final status (its 2008 declaration of independence notwithstanding) due to a misguided Western foreign policy approach that has as its centerpiece appeasing Serbia; second, successive US administrations taking a backseat to Europe when it comes to policy in the Balkans; and, third, Belgrade’s efforts to destabilize Kosova with the goal of making the de facto partition of northern Kosova a de jure reality.
At war’s end, the Clinton administration and the European Union could have recognized Kosova’s inevitable independence; informed Belgrade that it had forfeited its legitimacy to govern Kosova; and set Serbia on a path to democratization. But, as we know, it did not. Instead Kosova was made a protectorate of the United Nations. And because a large number of member states in the UN General Assembly have yet to recognize Kosova’s sovereignty (thus far 98 out of 192), and because five EU member states (Spain, Cyprus, Greece, Romania, and Slovakia) still refuse to do so, Kosova’s political, economic, and social progress, like Bosnia’s, has been stymied.
For the past thirteen years, we have witnessed a foreign policy approach in the US
State Department that, instead of being prevention-oriented and making human rights the
center of realpolitik, has constructed policy frameworks to delay the resolution of
Kosova’s final status and admission to the EU, NATO, the UN and other regional and
Kosovo and Serbia—Cloyes DioGuardi
international institutions. The other federal members of the former Yugoslavia—
Slovenia, Croatia, Macedonia, Bosnia-Herzegovina, Macedonia, and Serbia—never had to submit to the same treatment.
It does not serve the United States to continue to distance itself from the resolution of the Balkan conflict by deeming it “Europe’s problem.” Whenever the United States has taken a backseat to Europe, the situation in the region has deteriorated because the European Union’s diverse 27-member states have not been able to coalesce around a common foreign policy apart from America’s political and military leadership. The Obama administration has been publicly holding the line that the de facto partition of northern Kosova should not become de jure, but they have taken no action to back up this position. For more than two decades, Belgrade has been able to move into the vacuum created by the lack of unity and lack of resolve among the EU member nations and between the European Union and the United States, and all the more so because the guiding principal of EU (and therefore US) policy has been the appeasement of Serbia.
Belgrade’s goal has always been to achieve its expansionist aims in Kosova “diplomatically” by legalizing the partition of northern Kosova , just as it achieved its expansionist aims in Bosnia by force when, at the end of the Bosnian war in 1995, it was awarded with the artificially created “Republika Srpska.” Ever since the war in Kosova ended in June 1999, Serbia has pursued its quest for “Greater Serbia,” by working to destabilize northern Kosova, with its Serb majority population, in the hope of securing its
partition. Now in a final push to resolve the conflict between Belgrade and Prishtina in
order to achieve its principal objective—to exit the region—the European Union, with
Kosovo and Serbia—Cloyes DioGuardi
the support of the U.S. government, has proclaimed an agreement that papers over the root causes of the conflict and the realities on the ground.
The Balkans are again at risk because the current “agreement” does not solve the Serbian-Albanian conflict over the sovereignty of Kosova. The agreement does not grapple with the roots of the Balkan conflict, and therefore it does not carve out a
a real solution. The time has come to ask the US government, the European Union, and Serbia what they really want. Will Belgrade struggle to retain Kosova at all costs, or will Serbia become part of Europe? The current “Accord” enables Belgrade to enter into membership talks with the European Union, but without dismantling its parallel structures in northern Kosova, without recognizing Kosova’s sovereignty, and without acknowledging Kosova’s right to enter regional and international bodies. Will the United States and Europe decide what they really want—a whole, undivided, peaceful, democratic, and prosperous European Union, or a periphery of failed, aid-dependent societies that saddle it with economic and law enforcement responsibilities?
To prevent a costly and potentially deadly conflict going forward, the West will have to rethink its diplomatic strategy. We need a new paradigm for how we handle foreign policy in the Balkans and elsewhere, again one that emphasizes conflict prevention and human rights, not stability at all costs.

 
Shirley Cloyes DioGuardi                                                                                                Joseph J. DioGuardi

Keshilltare per Ceshtje te Ballkanit                                                                                      President

Leave a Reply

You must be Logged in to post comment.

© 2020 KosovaLindore · RSS · Designed by Theme Junkie · Powered by WordPress
ShqipEnglishDeutsch